Low-code to podejście do tworzenia oprogramowania, które łączy wizualne bloki konstrukcyjne (formularze, przepływy pracy, połączenia) z możliwością dopisania własnego kodu tam, gdzie standardowe komponenty nie wystarczają. Grupą docelową są zwykle programiści lub osoby biegłe technicznie, które chcą przyspieszyć rutynowe części developmentu, a nie całkowicie ich wyeliminować.
Od no-code różni się tym, że model danych, logikę i połączenia wciąż projektuje i składa ręcznie człowiek - tylko bez części składni klasycznego programowania. Nie wymaga to wprawdzie pisania kodu od zera, ale zrozumienia struktur danych i logiki aplikacji już tak.
W praktyce low-code sprawdza się przy narzędziach wewnętrznych na styku działu IT i biznesu, gdzie liczy się szybkość, ale wciąż zdarza się potrzeba "zajrzenia pod maskę". No-code z warstwą AI idzie o krok dalej - pierwszy projekt modelu danych i logiki potrafi zbudować samodzielnie na podstawie opisu w zwykłym języku, więc sprawdza się też dla osób bez wykształcenia technicznego.
Zobacz też: Low-code vs. no-code vs. vibe coding: porównanie podejść, Czym jest no-code, No-code vs. vibe coding.